Moi Themersonowie
Rok 1939. Warszawa. Jasia ma sześć lat. Wesoła i nieśmiała, żyje światem książeczek cioci Franciszki i wujka Stefana Themersonów. Marzy o Paryżu, Sorbonie i przyszłości, która wydaje się oczywista. Wojna przerywa dzieciństwo i rozsadza porządek świata. Film ukazuje wojnę jako doświadczenie rozpadu – pęknięcie języka, sensu i rzeczywistości. Z perspektywy dziecka oraz dwojga artystów przedstawia niewinność, miłość i twórczość jako formy oporu wobec przemocy oraz przestrzeń ocalenia człowieczeństwa. Esej filmowy nie rekonstruuje historii, lecz konfrontuje widza z jej śladami. Archiwa zachowują swoją surowość, materialność i niejednoznaczność. Obrazy, teksty i głosy układają się w intensywne doświadczenie, w którym sztuka przeciwstawia się zagładzie, otwierając możliwość innego rozumienia świata.
