Rozdział z życia Davida Wojnarowicza, 1989–1991. Autoportret w 23 rundach

Esej filmowy Marion Scemamy, w którym David Wojnarowicz, malarz, rzeźbiarz, fotograf, performer, reżyser kina transgresji, jedna z czołowych postaci nowojorskiej sceny artystycznej lat 80. XX wieku i aktywista, opowiada o dzieciństwie, intymnych momentach swojego życia, gniewie związanym ze społeczną obojętnością na epidemię AIDS, fotografie i partnerze Peterze Hujarze (1934-1987), żałobie oraz zbliżającej się śmierci. Film jest oparty na przeprowadzonym w 1989 roku przez teoretyka kultury Sylvère’a Lotringera pięciogodzinnym wywiadzie z Wojnarowiczem – bliskim przyjacielem i współpracownikiem Marion Scemamy – w dwa lata po zdiagnozowaniu u niego wirusa HIV. Twórczość Wojnarowicza była żarliwie polityczna w czasach, kiedy epidemia AIDS powodowała ogromną skalę śmierci, którym można było zapobiec i wiązała się z dodatkowym stygmatyzowaniem osób homoseksualnych. Wojnarowicz piętnował hipokryzję polityków, rodziny, religii, walczył z homofobią. W filmie Marion Scemamy cytowana jest bogato jego twórczość – między innymi fragmenty filmu „A Fire in My Belly” (1987), teksty, obrazy, fotografie. Wykorzystane w filmie archiwalia pochodzą z David Wojnarowicz Papers, Fales Library and Special Collections, New York University; P.P.O.W, Estate of David Wojnarowicz oraz z prywatnego archiwum autorki Marion Scemamy – których część w tym filmie została zaprezentowana po raz pierwszy.